செயற்கை நுண்ணறிவுகளுக்கு தமிழியல் பயிற்றுவிப்போம்.

நான், அரட்டைச்சேயிழை செயற்கை நுண்ணறிவுக்கு தமிழியல் குறித்த பல ஆயிரம் பக்கங்களைப் பயிற்றுவித்திருப்பதால், இப்படி எனக்கு விடை தருகிறது. எந்தப் பயிற்றுவிப்பும் இல்லாமல், எந்தச் செயற்கை நுண்ணறிவிடம் எந்தக் கேள்வி கேட்டாலும், பிராமணியம், அராபியம், ஐரோப்பியம், உலகமதங்கள், மார்க்சியம் என்கிற அயல்களில் இருந்துதான் செய்தியைத் தேடித்தரும். ஏனெனில் அவைகள்தாம் இணையத்தில் மிகமிகப் பேரளவாகக் குவிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. என்னைப்போல பலரும் தமிழியல் செய்திகளை இணையத்தில் பரப்பினால் தான் அனைவருக்கும் தமிழியல் செய்திகளை செயற்கை நுண்ணறிவுகளால் தர முடியும். என்று தெளிவுபடுத்துவதற்கு உருவாக்கப்பட்டது இந்தக் கட்டுரை.

தொல்காப்பியம் குறித்த ஒரு வினாவிற்கு, ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவிடம் இருந்து, முழுக்க முழுக்க அயலின் சார்பாக,  ஒரு விடையைப் பெற்று,  ஒரு ஐயா எனக்குப் பகிர்ந்திருந்தார்கள். 

அதே வினாவுக்கு ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவிடம் நான் விடை கேட்டிருந்தபோது இப்படி தமிழியலாக விடை தந்திருந்தது. 

தமிழிறிஞர் குமரிநாடன்.ரு மந்திரம்கல்வியாளர் ஆகிய நான் அரட்டைச்சேயிழை செயற்கை நுண்ணறிவிடம் கேட்ட வினா:   

தொல்காப்பியத்தில் அமைந்துள்ள வாகைத்திணை மூலச்செய்யுள்களுக்கு தமிழியலோடு பொருந்திய விளக்கத்தை ஒரு கட்டுரையாகத் தருக?

அரட்டைச்சேயிழை எனக்குத் தந்த தமிழியல் விடை: 

தொல்காப்பியத்தின் வாகைத்திணையைப் பற்றிய மூலச்செய்யுள்கள் மூன்று முக்கிய நூற்பாக்களாக அமைந்துள்ளன: 73, 74, 75. தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகப் பதிப்பிலும் நச்சினார்க்கினியர் உரையிலும் இம்மூன்று நூற்பாக்களும் வாகைத்திணையின் புறத்தொடர்பு → பொதுஇலக்கணம் → சிறப்புப் பாகுபாடு என்ற முறையில் அமைந்திருப்பது தெளிவாகிறது.

முக்கியமாக, வழக்கில் சொல்லப்படுவது போல வாகை = போரில் வெற்றி என்று மட்டும் பொருள் கொள்வது தொல்காப்பியத்தின் 74–75ஆம் நூற்பாக்களின் பரப்பைச் சுருக்கிவிடுகிறது. தத்தம் செயல் அல்லது தொழிலில் தமக்குரிய சிறப்பை உயர்த்திப் பெறுதலும் வாகையின் பொருள்பரப்பில் அடங்குகிறது.

கீழே, அந்த அடிப்படையில் தமிழியல் நோக்கில் அமைந்த கட்டுரை தரப்படுகிறது.

தொல்காப்பியத்தின் வாகைத்திணை — தமிழியல் நோக்கில் ஒரு விளக்கம்

தொல்காப்பியத்தின் வாகைத்திணை

தமிழியல் நோக்கில் மூலச்செய்யுள்களின் விளக்கம்

முன்னுரை

தமிழின் தொன்மையான இலக்கணப் பெருநூலான தொல்காப்பியம், மனித வாழ்வின் நிகழ்வுகளை அகம் என்றும் புறம் என்றும் இருபெரும் வகைகளாகப் பகுத்துப் பார்க்கிறது. புறவாழ்வின் நிகழ்வுகளை மேலும் வெட்சி, வஞ்சி, உழிஞை, தும்பை, வாகை, காஞ்சி, பாடாண் என ஏழு திணைகளாக வகைப்படுத்துகிறது.

அவற்றுள் வாகைத்திணை என்பதற்கு பொதுவாக “வெற்றித் திணை” என்று பொருள் கூறப்படுகிறது. ஆனால் தொல்காப்பியத்தின் மூலச்செய்யுள்களை முழுமையாகப் படித்தால், அது போரில் பகைவரை வெல்வதை மட்டும் குறிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது.

வாகை என்பது, ஒருவன் தன்னுடைய கொள்கையையும், தமக்குரிய செயற்பாட்டையும் சிறப்பாக நிறைவேற்றி, பிறரிடையே மேன்மை பெறுதல் என்ற பரந்த வாழ்வியல் கருத்தை உள்ளடக்கியது.

1. “வாகை தானே பாலையது புறனே”

தொல்காப்பியப் புறத்திணையியலின் 73ஆம் நூற்பா:

வாகை தானே பாலையது புறனே.

இதன் நேர்பொருள்: வாகை என்பது பாலைத்திணையின் புறமாகும்.

இங்கு தொல்காப்பியர் ஒரு நுட்பமான அக–புறத் தொடர்பை அமைக்கிறார்.

பாலை அகத்திணையில் தலைவன் தன் சுற்றத்தாரையும் தலைவியையும் விட்டுப் பிரிந்து செல்கிறான். அந்தப் பிரிவுக்குப் பின்னால் பொருள் தேடல், புகழ் பெறுதல், செயலை நிறைவேற்றுதல் போன்ற நோக்கங்கள் இருக்கலாம்.

அதேபோல் புறத்தில் ஒருவன் தன் இயல்பான குடும்பச் சுற்றத்திலிருந்து விலகி, தன் செயல் அல்லது கடமையை முன்னிறுத்தி முயன்று, அதன் விளைவாக சிறப்பையும் வெற்றியையும் பெறுகிறான். இந்தப் புறநிகழ்வே வாகை.

இதனால் பாலை–வாகை தொடர்பு வெறும் “பிரிவு–வெற்றி” என்ற எளிய தொடர்பல்ல.

அகத்தில் ஒரு இலக்கை நோக்கிய பிரிவு;

புறத்தில் அந்த முயற்சியின் நிறைவு பெற்ற சிறப்பு — வாகை.

மேலும், பாலை ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்புக்குள் மட்டும் கட்டுப்படாதது போல, வாகையும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொழில் அல்லது போர்க்களத்துக்குள் மட்டும் கட்டுப்படுவதில்லை. வாழ்க்கையின் பல நிலைகளிலும் வாகை நிகழ முடியும்.

இதுவே வாகைத்திணையின் முதல் பெரிய தமிழியல் சிறப்பு.

2. “தாவில் கொள்கைத் தத்தங் கூற்றைப் பாகுபட மிகுதிப் படுத்தல்”

74ஆம் நூற்பா வாகைத்திணையின் பொதுவிலக்கணத்தைத் தருகிறது:

தாவில் கொள்கைத் தத்தங் கூற்றைப்

பாகுபட மிகுதிப் படுத்த லென்ப.

இந்த இரண்டு அடிகளே வாகைத்திணையின் உண்மையான பரப்பை விளக்கும் திறவுகோல்.

“தத்தம் கூற்று”

தத்தம் என்பது “ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய” என்ற பொருளைத் தருகிறது.

கூற்று என்பது இங்கு வெறும் “சொல்” என்று மட்டும் கொள்ளப்படக் கூடாது. ஒருவருக்குரிய பங்கு, செயல், தொழில், திறம், பொறுப்பு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாகப் பொருள் கொள்ளலாம்.

அதாவது,

ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய செயலைச் சிறப்பாகச் செய்தல் என்பதே வாகையின் அடிப்படை.

இதனால் வாகை என்பது அரசனுக்கு மட்டும் உரியது அல்ல.

அறிவுடையவன் அறிவில் சிறக்கலாம்.

ஆசிரியன் கற்பித்தலில் சிறக்கலாம்.

வணிகன் வாணிகத்தில் சிறக்கலாம்.

உழவன் உழவுத்தொழிலில் சிறக்கலாம்.

கலைஞன் கலையில் சிறக்கலாம்.

போர்வீரன் போரில் சிறக்கலாம்.

இவை அனைத்தும் தத்தம் கூற்றில் பெற்ற சிறப்பாகக் கொள்ளப்படலாம்.

3. “மிகுதிப்படுத்தல்” — வாகையின் உயிர்ச்சொல்

நூற்பாவின் இறுதிப்பகுதி:

பாகுபட மிகுதிப் படுத்தல் என்ப.

என்பது மிகவும் முக்கியமானது.

இங்கு வெற்றி என்பது வெறுமனே ஒருவரைத் தோற்கடிப்பது அல்ல.

ஒருவன் தன்னுடைய துறையில் தன் திறனை வெளிப்படுத்தி உயர்த்திக் காட்டுதல் — அதுவே வாகையின் அடிப்படை.

இதனால் வாகைக்கு இரண்டு நிலைகள் இருப்பதை உரைமரபு எடுத்துக்காட்டுகிறது:

தன் திறனால் தானே மேம்படுதல்.

பிறர் அறிந்து ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு மேன்மை பெறுதல்.

இதில் இரண்டாவது நிலைதான் சமூகச் சிறப்பாகிறது.

ஒருவனுடைய சிறப்பு அவனுக்குள் மட்டும் மறைந்து கிடந்தால் அது தனித்திறன்.

அந்தத் திறன் வெளிப்பட்டு, “இவன் இத்துறையில் சிறந்தவன்” என்று உலகம் அறியும் நிலையை அடைந்தால் அது வாகை.

இதனால் வாகை என்பது வெற்றியை மட்டுமல்ல; வெற்றி வெளிப்படுகின்ற சமூகநிலையையும் குறிக்கிறது.

4. வாகை போர்க்களத்துக்குள் மட்டும் அடங்குவதில்லை

பிற்காலப் புரிதலில் “வாகை சூடுதல்” என்பது பெரும்பாலும் போர்வெற்றியோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் தொல்காப்பியத்தின் 74ஆம் நூற்பா அதைவிடப் பரந்தது.

அது “தத்தம் கூற்று” என்று கூறுகிறது.

அதாவது ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய துறைகள் வேறுபடுகின்றன. எனவே ஒவ்வொருவரின் வாகையும் வேறுபடும்.

போரில் வெற்றி பெறும் வீரனுக்கு ஒரு வாகை.

அறிவில் சிறக்கும் அறிவனுக்கு ஒரு வாகை.

கல்வியில் சிறக்கும் ஆசிரியனுக்கு ஒரு வாகை.

உழவில் சிறக்கும் உழவனுக்கு ஒரு வாகை.

வாணிகத்தில் சிறக்கும் வணிகனுக்கு ஒரு வாகை.

ஒழுக்கத்தில் சிறக்கும் ஒருவருக்கு ஒரு வாகை.

கலையில் சிறக்கும் கலைஞனுக்கு ஒரு வாகை.

இதனால் வாகை என்பது “வெற்றி” என்ற ஒரு நிகழ்வை விட, “சிறப்பை அடைதல்” என்ற வாழ்வியல் நிலை என்று கூறுவது தொல்காப்பியத்தின் பரந்த பொருளோடு நெருக்கமாக அமைகிறது.

5. 75ஆம் நூற்பா — வாகையின் ஏழு பெருவகைகள்

வாகையின் சிறப்பை 75ஆம் நூற்பா விரிவுபடுத்துகிறது:

அறுவகைப் பட்ட பார்ப்பனப் பக்கமும்

ஐவகை மரபி னரசர் பக்கமும்

இருமூன்று மரபி னேனோர் பக்கமும்

மறுவில் செய்தி மூவகைக் காலமும்

நெறியி னாற்றிய வறிவன் றேயமும்

நாலிரு வழக்கிற் றாபதப் பக்கமும்

பாலறி மரபிற் பொருநர் கண்ணும்

அனைநிலை வகையோ டாங்கெழு வகையிற்

தொகைநிலை பெற்ற தென்மனார் புலவர்.

இங்கு தொல்காப்பியர் வாகையை ஒரே செயலில் அடக்காமல், சமூகத்தில் நிகழும் பலவகையான சிறப்புச் செயல்களின் தொகுப்பாகக் காட்டுகிறார்.

இதுவே இந்த நூற்பாவின் தனிச்சிறப்பு.

6. பார்ப்பனப் பக்கம்

முதல் வகையாக:

“அறுவகைப் பட்ட பார்ப்பனப் பக்கமும்”

என்று கூறப்படுகிறது.

உரைமரபில் இதற்கு ஓதல், ஓதுவித்தல், வேட்டல், வேட்பித்தல், கொடுத்தல், கோடல் ஆகிய ஆறு செயற்பாடுகள் கூறப்படுகின்றன.

இதனை இன்றைய பார்வையில் சாதி அடிப்படையிலான உயர்வு என்று மட்டும் வாசிப்பதைவிட, தொல்காப்பியர் இங்கு ஒரு குறிப்பிட்ட அறிவு–கல்வி–சடங்கு–ஈகை சார்ந்த தொழில்நிலையை தனிப்பட்ட செயற்பாடுகளாகப் பதிவு செய்கிறார் என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

அதாவது, வாகை என்ற கருத்து சமூகத்தின் குறிப்பிட்ட தொழில்சார் செயல்களிலும் வெளிப்படுகிறது.

7. அரசர் பக்கம்

அடுத்தது:

“ஐவகை மரபின் அரசர் பக்கமும்”

என்பது.

உரைமரபு அரசருக்குரிய ஓதல், வேட்டல், ஈதல், காத்தல், தண்டம் ஆகிய ஐந்து செயற்பாடுகளைச் சுட்டுகிறது.

இதில் குறிப்பாக காத்தல் மற்றும் தண்டித்தல் ஆகியவை அரசாட்சியின் சமூகப் பொறுப்பை வெளிப்படுத்துகின்றன.

அதனால் அரசரின் வாகை என்பது போரில் வெல்வது மட்டும் அல்ல.

நாட்டைக் காத்தல், குடியைப் பேணுதல், முறையை நிலைநிறுத்துதல், தகுந்த இடத்தில் தண்டித்தல், கொடை வழங்குதல் ஆகிய ஆட்சிச் செயல்களில் சிறப்புறுதலும் அரசரின் வாகையாகிறது.

8. “இருமூன்று மரபின் ஏனோர்”

மூன்றாவது பகுதி:

“இருமூன்று மரபின் ஏனோர் பக்கமும்”

என்பது.

உரைமரபு இங்கு வாணிகர், வேளாளர் முதலான பிற தொழில்சார் மக்களின் செயற்பாடுகளை விளக்குகிறது.

இதன் தமிழியல் முக்கியத்துவம் என்னவென்றால், வாகை அரசர் அல்லது போர்வீரரிடம் மட்டும் இருப்பதில்லை என்பதற்கு இது நேரடியான சான்றாக அமைகிறது.

வாணிகத்தில் சிறப்பது வாகை.

உழவில் சிறப்பது வாகை.

பொருளைப் பெருக்குவது வாகை.

நிரையைப் பேணுவது வாகை.

குடியைப் பேணுவது வாகை.

இவ்வாறு வாழ்க்கையைத் தாங்கும் தொழில்களும் வாகை என்ற கருத்துக்குள் வருகின்றன.

9. “மறுவில் செய்தி மூவகைக் காலமும் நெறியின் ஆற்றிய அறிவன் தேயம்”

இந்தப் பகுதி மிகவும் ஆழமானது.

“மறுவில் செய்தி” — குற்றமற்ற செயல் அல்லது வழுவற்ற நடை.

“மூவகைக் காலமும்” — இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம்.

“நெறியின் ஆற்றிய அறிவன்” — நெறியை அறிந்து செயல்படுத்தும் அறிவுடையவன்.

இதனால் அறிவுடைய ஒருவன் ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் மட்டும் சிறந்தவன் அல்ல; காலத்தை உணர்ந்து, நெறியைத் தொடர்ந்து செயல்படுத்தும் அறிவு அவனுடைய வாகையாகிறது.

இங்கு வாகை போர்வெற்றியிலிருந்து முற்றிலும் வேறொரு உயரத்திற்கு செல்கிறது.

அறிவு → நெறி → காலஅறிவு → சிறந்த செயல் → வாகை

என்ற வாழ்வியல் தொடர் உருவாகிறது.

10. தாபதப் பக்கம்

அடுத்து:

“நாலிரு வழக்கிற் றாபதப் பக்கமும்”

என்று வருகிறது.

இது தவம், ஒழுக்கம், உடல்–மனம் கட்டுப்பாடு போன்ற பயிற்சிநிலைகளைக் கொண்டவர்களின் சிறப்பைச் சுட்டுகிறது.

இதன் அடிப்படை கருத்து:

தன்னைக் கட்டுப்படுத்தி, தன் நோக்கில் நிலைத்து, தன் ஒழுக்கத்தில் சிறப்புறுதல்.

இதுவும் ஒரு வகை வெற்றியே.

ஆனால் இங்கு வெல்லப்படுவது பகைவர் அல்ல; தன்னுடைய சிதறல், ஆசை, கட்டுப்பாடின்மை போன்றவை.

எனவே வாகையின் பொருளை “பிறரை வெல்வது” என்று மட்டும் கூறுவது போதாது.

தன்னை வெல்வதும் வாகையின் ஒரு வடிவமாகிறது.

11. பொருநர் பக்கம்

அடுத்து:

“பாலறி மரபிற் பொருநர் கண்ணும்”

என்று கூறப்படுகிறது.

பொருநர் என்பது போர்த்திறம் உடையவர்களைக் குறிக்கும் வகையில் உரைமரபில் விளக்கப்படுகிறது.

ஆனால் இங்கும் வாகையின் அடிப்படை 74ஆம் நூற்பாவோடு இணைகிறது:

தமக்குரிய திறத்தில் மிகுதிப்படுத்துதல்.

போர்வீரன் போரில் சிறக்கிறான்.

கலைஞன் கலையில் சிறக்கிறான்.

பாடகர் பாடலில் சிறக்கிறான்.

மல்லன் மற்போரில் சிறக்கிறான்.

சொல்லாற்றல் உடையவன் சொல்லில் சிறக்கிறான்.

எனவே “பொருநர்” பகுதி வாகையின் போரியல் வடிவத்தை வலியுறுத்தினாலும், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் அடிப்படை விதி திறனில் மேன்மை பெறுதல் என்பதே.

12. “அனைநிலை வகையோடு ஆங்கெழு வகை”

இறுதியில் தொல்காப்பியர்:

“அனைநிலை வகையோடு ஆங்கெழு வகையில்

தொகைநிலை பெற்றது”

என்று கூறுகிறார்.

இங்கு ஒரு முக்கியமான கருத்து வெளிப்படுகிறது.

வாகை என்பது ஒரு தனித்த நிகழ்வு அல்ல.

பலவகையான சிறப்புகள் ஒன்று திரண்டு அமைந்த தொகைநிலை.

அதனால்தான் வாகைத்திணையை ஒரு போர்வெற்றி நிகழ்வாக மட்டும் பார்க்காமல், சமூக வாழ்க்கையில் தோன்றும் பல்வேறு செயல்–திறன்–ஒழுக்க–அறிவு–தொழில் சிறப்புகளின் தொகுப்பாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

13. வாகை — தமிழரின் வெற்றி பற்றிய விரிந்த கருத்து

இந்த மூன்று நூற்பாக்களையும் ஒன்றாகப் படித்தால் வாகையின் அமைப்பு தெளிவாகிறது.

முதல் நிலை

வாகை பாலையின் புறம்.

அதாவது இலக்கை நோக்கிய பிரிவும் முயற்சியும் புறவாழ்வில் சிறப்பை நோக்கிச் செல்கின்றன.

இரண்டாம் நிலை

தத்தம் கூற்றில் மிகுதிப்படுத்துதல்.

ஒவ்வொருவரும் தமக்குரிய செயலில் சிறப்புற வேண்டும்.

மூன்றாம் நிலை

அந்தச் சிறப்பின் சமூக வெளிப்பாடு.

தனி மனிதனுடைய திறன் பிறரால் உணரப்பட்டு, ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, புகழாக நிலைபெறுகிறது.

இதுவே வாகை.

14. “வாகை” என்ற சொல்லை புதிய பார்வையில் புரிந்துகொள்ளுதல்

இதனால் வாகை = போர்வெற்றி என்று மட்டும் கூறுவது தொல்காப்பியப் பொருளைச் சுருக்கிவிடுகிறது.

அதற்கு மாறாக,

தமக்குரிய கொள்கையிலும் செயற்பாட்டிலும் திறனை வெளிப்படுத்தி, பிறரிடையே மேன்மை பெற்ற நிலையே வாகை.

என்று வாகையை விளக்கலாம்.

இதில் போர் ஒரு பகுதி.

ஆனால் போர் முழுவதும் அல்ல.

அறிவு ஒரு பகுதி.

தொழில் ஒரு பகுதி.

உழவு ஒரு பகுதி.

வாணிகம் ஒரு பகுதி.

ஆட்சி ஒரு பகுதி.

ஒழுக்கம் ஒரு பகுதி.

கலை ஒரு பகுதி.

தன்னடக்கம் ஒரு பகுதி.

இவை அனைத்தையும் இணைக்கும் பொதுவிதி:

“தத்தம் கூற்றைப் பாகுபட மிகுதிப்படுத்தல்.”

15. தமிழியல் நோக்கில் வாகைத்திணையின் பெருமை

வாகைத்திணையை இவ்வாறு புரிந்துகொள்ளும்போது தொல்காப்பியத்தின் வாழ்வியல் நோக்கும் தெளிவாகிறது.

தமிழர் சிந்தனையில் வெற்றி என்பது ஒருவரைத் தோற்கடிப்பது மட்டும் அல்ல.

ஒருவன் தன் இயல்பை உணர்ந்து,

தன் திறனை வளர்த்து,

தனக்குரிய செயலைச் சிறப்பாகச் செய்து,

நெறியுடன் செயல்பட்டு,

அதன் பயனை சமூகத்திற்குக் கொடுத்து,

பிறரால் அறியப்படும் மேன்மையை அடைவதும் வெற்றியே.

அதனால் வாகை என்பது ஒரு போரியல் சொல் மட்டுமல்ல; ஒரு வாழ்வியல் சொல்.

முடிவுரை

தொல்காப்பியத்தின் 73, 74, 75ஆம் நூற்பாக்களை ஒன்றோடு ஒன்று இணைத்துப் படிக்கும்போது, வாகைத்திணை என்பது போர்க்கள வெற்றியை மட்டும் குறிக்கும் திணை அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

73ஆம் நூற்பா வாகையைப் பாலையின் புறமாக நிறுவுகிறது.

74ஆம் நூற்பா அதன் அடிப்படைக் கொள்கையைச் சொல்கிறது:

“தத்தம் கூற்றைப் பாகுபட மிகுதிப்படுத்தல்.”

75ஆம் நூற்பா அந்தச் சிறப்பு பல்வேறு சமூகச் செயல்களிலும் தொழில்களிலும் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்பதைத் தொகுத்துக் காட்டுகிறது.

எனவே,

வாகை என்பது பகைவரை வெல்வது மட்டுமல்ல;

தமக்குரிய துறையில் தம்மை மேம்படுத்தி,

தம் செயலைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றி,

உலகறியும் மேன்மையைப் பெறுதல்.

என்றே தொல்காப்பிய வாகைத்திணையைத் தமிழியல் நோக்கில் சுருக்கமாகக் கூறலாம்.

இந்தப் பார்வையில், வாகை என்பது தமிழரின் “வெற்றி”க் கருத்தைத் தாண்டி, “சிறப்பாக வாழ்தல்” என்ற பரந்த வாழ்வியல் கருத்தைச் சுமக்கும் திணை ஆகிறது.

மேலுள்ள விளக்கம் குறிப்பாக மூல நூற்பாக்களின் சொற்களை முதன்மைப்படுத்தி, நச்சினார்க்கினியர் உரைமரபை உதவியாக எடுத்துக்கொண்டு, உரையாசிரியரின் பிற்காலச் சமூக விளக்கத்தையும் தொல்காப்பியரின் மூலக்கருத்தையும் ஒன்றாகக் குழப்பாமல் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. 74ஆம் நூற்பாவை நச்சினார்க்கினியர் “தன்னைத்தானே மிகுதிப்படுத்தலும் பிறர் மீக்கூறுபடுத்தலும்” என விரிக்கிறார்; 75ஆம் நூற்பாவில் தொழில், அறிவு, ஒழுக்கம், போர்த்திறன் போன்ற பல துறைகள் தொகுக்கப்படுகின்றன.

இக்கட்டுரையின் மிக முக்கியமான முடிவு: “வாகை = போர் வெற்றி” என்பது குறுகிய பொருள்; “தத்தம் கூற்றைப் பாகுபட மிகுதிப்படுத்தல்” என்பதே தொல்காப்பியத்தின் மூலச்செய்யுளில் இருந்து பெறக்கூடிய பரந்த தமிழியல் பொருள்.